Ο ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΣ ΑΡΤΟΣ

Αν παρατηρήσουμε προσεχτικά την οποιαδήποτε μέ­ρα της ζωής μας, θα δούμε ότι σίγουρα δεν ξέρουμε να ζούμε συνειδητά.

Η ζωή μας μοιάζει με κινούμενο τρένο που τρέχει πάνω στις σταθερές σιδεροτροχιές των μηχανικών, άκαμ­πτων συνηθειών μιας μάταιης κ ι επιφανειακής ύπαρξης.

Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι ουδέποτε σκεφτόμαστε να τροποποιήσουμε τις συνήθειες, φαίνε­ται ότι δεν κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε πάντα τα ίδια.

Οι συνήθειες μας κρατούν απολιθωμένους, όμως σκεφτόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε τρομακτι­κά άσχημοι, αλλά περνιόμαστε για Απόλλωνες...

Είμαστε άνθρωποι μηχανικοί, λόγος υπεραρκετός για να λείπει κάθε αληθινό συναίσθημα για το καθετί που γίνεται στη ζωή.

Κινούμαστε, καθημερινά, πάνω στις παλιές σιδε­ροτροχιές των γερασμένων και παράλογων συνηθειών μας κι έτσι είναι σαφές ότι δεν έχουμε μια αληθινή ζωή* αντί να ζούμε, φυτοζωούμε άθλια και δεν δεχόμαστε νέες εντυπώσεις.

Αν κάποιος άρχιζε συνειδητά τη μέρα του, είναι φανερό ότι η μέρα αυτή θα ήταν πολύ διαφορετική από τις άλλες μέρες.

Όταν κάποιος παίρνει το σύνολο της ζωής του σαν αυτή την ίδια τη μέρα που ζει, όταν δεν αφήνει γι' αύριο αυτό που πρέπει να γίνεται σήμερα κιόλας, φθά­νει πραγματικά στο να γνωρίσει τι σημαίνει εργασία πάνω στον εαυτό του.

Μια μέρα ουδέποτε υστερεί σε σπουδαιότητα, αν πράγματι θέλουμε να μετασχηματιζόμαστε ριζικά, πρέ­πει να κοιτάζουμε τον εαυτό μας, να τον παρατηρούμε και να τον κατανοούμε καθημερινά.

Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους· μερικοί που τους αρέσει η εργασία πάνω στον εαυτό τους, δικαιολογούν την αμέλεια τους με φράσεις όπως η ακόλουθη: "Η δουλειά του γραφείου δεν μου επιτρέπει να εργαστώ με τον εαυτό μου". Τέτοια λόγια χωρίς νόημα, κενά, μάταια, παράλογα, που χρη­σιμεύουν μόνο για να δικαιολογούν τη νωθρότητα, την τεμπελιά, την έλλειψη αγάπης για το Μεγάλο Σκοπό.

Τέτοιοι άνθρωποι, αν κι έχουν πολλές πνευματι­κές ανησυχίες, είναι φανερό ότι δεν θ' αλλάξουν ποτέ.

Το να αυτοπαρατηρούμαστε είναι επείγον, δεν ση­κώνει αναβολή, καθυστερήσεις. Η εσώτερη Αυτοπαρατήρηση είναι βασική για την αληθινή αλλαγή.

Ποια είναι η ψυχολογική σου κατάσταση, όταν ση­κώνεσαι; Ποια η ψυχική σου διάθεση στη διάρκεια του πρωινού; Ήσουν ανυπόμονος με τον σερβιτόρο; Με τη σύζυγο; Γιατί ήσουν ανυπόμονος; Τι είναι αυτό που πάντα σε αναστάτωνε ι; κλπ.

Το να μην καπνίζεις ή να τρως λιγότερο δεν είναι μια ολοκληρωτική αλλαγή, όμως. ναι, δείχνει μια κάποια πρόοδο. Ξέρουμε καλά ότι το πάθος και η λαι­μαργία είναι απάνθρωπα και ζωώδη.

Δεν είναι ωραίο κάποιος που έχει αφιερωθεί στο Μυστικό Δρόμο, να έχει ένα υπερβολικά χοντρό φυσικό σώμα και μια εξογκωμένη κοιλιά, έξω από κάθε ευρυθ­μία τελειότητας. Αυτό θα έδειχνε λαιμαργία, αδηφαγία, μέχρι και τεμπελιά.

Η καθημερινή ζωή, το επάγγελμα, η δουλειά, αν και ζωτικά για την ύπαρξη, συγκροτούν τον ύπνο της συνείδησης.

Το να ξέρει κανείς ότι η ζωή είναι ύπνος δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει. Η κατανόηση έρχεται με την αυτοπαρατήρηση και την εντατική Εργασία πάνω στον εαυτό μας.

Για να εργάζεται κανείς πάνω στον εαυτό του είναι απαραίτητο να εργάζεται πάνω στην καθημερινή του ζωή, σήμερα κιόλας, και τότε θα καταλάβει τι ση­μαίνει η φράση της Κυριακής προσευχής: "Δώσε μας σή­μερα τον επιούσιο Άρτο μας".

Η φράση "επιούσιο" σημαίνει τον "υπερούσιο Άρτο" ή τον "από Υψηλά Άρτο".

Η Γνώση δίνει αυτόν τον Άρτο Ζωής με τη διπλή έννοια ιδεών και δυνάμεων που μας επιτρέπουν να δια­λύουμε ψυχολογικά λάθη.

Κάθε φορά που διαλύουμε σε κοσμική σκόνη το ένα ή το άλλο "Εγώ", κερδίζουμε ψυχολογική εμπειρία, τρώμε τον "Άρτο της Σοφίας", δεχόμαστε μια νέα γνώση.

Η Γνώση μας προσφέρει τον "Άρτο τον υπερούσιο" τον "Άρτο της Σοφίας" και μας δείχνει με ακρίβεια τη νέα ζωή που ξεκινά σε κάποιον μέσα από τον ίδιο του τον εαυτό, εδώ και τώρα.

Επομένως, κανείς δεν μπορεί ν' αλλάζει τη ζωή του ή να αλλάζει κάτι σχετικό με τις μηχανικές αντι­δράσεις της ύπαρξης, εκτός κι αν στηρίζεται στη βοήθεια νέων ιδεών και στη Θεϊκή συμπαράσταση.

Η Γνώση δίνει αυτές τις καινούργιες ιδέες και διδάσκει το "MODUS OPERANDI"* *(Τον τρόπο για να ενεργεί κανείς Σ.Μ,) μέσω του οποίου μπορεί κανείς να βοηθηθεί από δυνάμεις ανώτερες του νου.

Χρειάζεται να ετοιμάζουμε τα κατώτερα κέντρα του οργανισμού μας για να δεχθούμε τις ιδέες και τις δυνάμεις που έρχονται από τα Ανώτερα Κέντρα.

Στην εργασία πάνω στον εαυτό μας, δεν υπάρχει τίποτα το αξιοπεριφρόνητο. Οποιαδήποτε σκέψη, όσο ασήμαντη και να είναι, αξίζει να παρατηρηθεί. Οποια­δήποτε αρνητική συγκίνηση, αντίδραση, κλπ., πρέπει να παρατηρείται.